بیوسرامیک ها در پزشکی (بخش دوم)

در بخش قبلی در مورد بیوسرامیک های خنثی توضیح داده شد و در این بخش به شرح سرامیک های زیست فعال پرداخته می شود. همانطور که در بخش قبل ذکر شد، سرامیک های زیست فعال به دلیل داشتن فعالیت بیولوژیکی در صنعت پزشکی بیشتر مورد توجه هستند.

سرامیک های زیست فعال دارای توانایی استخوان سازی و همبندی مناسبی با بافت مجاور در بدن هستند که در برابر نیروهای مکانیکی مقاومت می نماید. البته مدت زمان پیوند خوردن، استحکام کاشتنی و مکانیزم عملکرد برای مواد مختلف متفاوت خواهد بود. امروزه انواع مختلفی از سرامیک های زیست فعال در دو نوع تخریب پذیر (قابل جذب) و غیر تخریب پذیر (غیر قابل جذب) مورد تحقیق و بررسی قرار می گیرند که عبارتند از: شیشه های زیست فعال، شیشه سرامیک های زیست فعال مانند شیشه سرامیک آپاتیت – ولاستونیت، هیدروکسی آپاتیت متراکم و متخلخل، کامپوزیت های زیست فعال مانند هیدروکسی آپاتیت – پلی اتیلن و پوشش های زیست فعال نظیر پوشش هیدروکسی آپاتیت بر روی سطح فلز متخلخل مانند تیتانیوم.

 

ترمیم بافت استخوان
شماتیک فرایند زیست تخریب پذیری داربست سرامیکی برای ترمیم بافت استخوان.

سرامیک های زیست تخریب پذیر

زیست تخریب پذیر (قابل جذب) به آن دسته از مواد اطلاق می شود که پس از قرار گیری در بافت، بدون هیچ گونه واکنش مخربی با بافت، حل شوند. پس از ترمیم بافت جدید و ایجاد یکپارچگی مناسب، این سرامیک ها به طور کامل تخریب می شوند. امروزه کلسیم فسفات ها و کلسیم سولفات ها نمونه های خوبی از سرامیک های قابل جذب می باشند. تا کنون اکثر فعالیت های انجام شده در زمینه کاشت سرامیک های کلسیم فسفاتی انجام گرفته است و تری کلسیم فسفات ها، به طور کلی زیست تخریب پذیر در نظر گرفته شده اند.

 

از طرف دیگر، در خصوص زیست تخریب پذیری هیدروکسی آپاتیت هم گزارشاتی مبنی بر عدم تخریب، تخریب آهسته یا جزئی به چشم می خورد. این اختلافات عمدتا ناشی از تفاوت های موجود در شرایط آزمایش نظیر خصوصیات مواد، گونه حیوانی به کار رفته، محل ایمپلنت گذاری و روش بررسی است. بر این اساس سرامیک های کلسیم فسفاتی دو فازی (BCP=biphasic calcium phosphate) مطرح شدند.

 

این سرامیک ها مخلوطی از دو فاز هیدروکسی آپاتیت و تری کلسیم فسفات هستند و با تغییر نسبت HA/TCP می توان زیست فعال بودن و یا قابل جذب بودن سرامیک BCP را کنترل کرد.

در وضعیت ایده آل، یک ایمپلنت زیست تخریب پذیر به آهستگی جذب شده و به وسیله ی بافت طبیعی، جایگزین می شود. به هر حال، تطبیق نرخ جذب با نرخ ترمیم بافت، یکی از چالش های اصلی در ساخت این ایمپلنت هاست. این سرامیک ها بیشتر به صورت سیمان و داربست های کلسیم فسفات در صنعت پزشکی استفاده می شوند.

دار

ترمیم بافت استخوان
داربست سرامیکی زیست تخریب پذیر



۱ دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید