روش­های پوشش ­­­دهی تفلون (بخش دوم)

روش­های پوشش ­­­دهی تفلون بخش دوم

در مقاله قبلی به شرح روش­های پوشش ­­­دهی تفلون به صورت فیزیکی پرداخته شد. در این بخش به شرح روش های شیمیایی پرداخته شده است. روش های پوشش دهی شیمیایی تفلون با برقراری پیوندهای شیمیایی بین سطح زیرلایه و پوشش، پیوند مستحکمی را برقرار می کنند که معایب روش های فیزیکی را ندارند. در ادامه با تاراپوشش همراه باشید تا به شرح هرکدام پرداخته شود.

1- روش پاششی پلاسما

در این روش با بمباران یونی تحت خلا بالا و در یک میدان تخلیه الکتریکی یا پلاسما تعدادی از پیوند های اتم فلوئور با کربن شکسته می شوند و در این شرایط  اتمهای فلوئور و کربن امکان برقراری پیوند با سایر اتم ها را خواهند داشت. در این حالت به جای پیوندهای شکسته شده ، می توان پیوندهای جدیدی از اتم های کربن با سایر اتم ها یا گروه ها مانند اکسیژن برقرار کرد. این گروه ها بر خلاف اتم های فلوئور پیوند مستحکمی با فلز زیرلایه برقرار می کنند.

از این روش برای عایق کردن کابل های ارتباطی ، جلوگیری از زنگ زدگی ظروف آشپزخانه و ممانعت از نفوذ آب از منافذ کوچک استفاده گسترده ای می شود.

روش­های پوشش ­­­دهی تفلون شکل 1 : شماتیک پوشش دهی تفلون به روش پلاسما

2- روش تغییر شیمیایی تفلون

در این روش که تغییر شیمیایی تفلون نام دارد، یک عامل کاهنده (دهنده ی الکترون) می تواند اتم های فلوئور را از اتم های کربن جدا کند. این عامل کاهنده با پیوستن به اتم های فلوئور، از باقیمانده تفلون یک رادیکال کربن دار می سازد. در صورت عدم وجود اتم های جانشین، اتم های کربن ها با یک دیگر پیوند دوگانه تشکیل می ‌دهند و تک الکترون های خود را جفت می کنند و زنجیره هیدروکربنی اشباع نشده را تشکیل می‌ دهند. این مولکول های بزرگ هم به دلیل فقدان الکترونی که دارند به سطوحی مانند قابلمه می چسبند و به این ترتیب تفلون که هیچ ماده ای به آن نمی چسبد، خود می تواند به زیرلایه مورد نظر بچسبد.



۳ دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید