معرفی چند پلیمر پرکاربرد در مهندسی پزشکی بخش سوم

معرفی چند پلیمر پرکاربرد در مهندسی پزشکی بخش سوم

در ادامه ی مطالعات پیشین به معرفی سه پلیمر پرکاربرد دیگر در مهندسی پزشکی پرداخته می شود که زیست سازگاری مناسبی با بدن داشته و در تجهیزات پزشکی و کاشتنی های داخل بدن کاربرد دارند.

ژلاتین

ژلاتین یک توالی منحصر به فرد از حدود 20 نوع آمینو اسید است که طی هیدرولیز کلاژن بدست آمده است. هیدرولیز باعث شکسته شدن ساختار سوم کلاژن می شود. بسته به منبع کلاژن و توالی و نوع آمینو اسیدهای کلاژن، ژلاتین تولید شده نیز متفاوت خواهد بود. از مزیت های ژلاتین نسبت به کلاژن، این است که مسائل آنتی ژن حیوانی کمتری دارد. ژلاتین علاوه بر کاربردهای سنتی رایج در مواد غذایی و آرایشی، کاربردهای گسترده¬ای در پزشکی پیدا کرده است.
ویژگی¬های جذاب ژلاتین نظیر ساختار سلول-چسب، قیمت پایین، در دسترسی، زیست سازگاری بالا، زیست تخریب پذیری و ایمنی¬زایی کم این ماده، آن را کاندیدی مناسب برای گسترش بیومتریال های پلیمری در مهندسی بافت، دارورسانی و نظایر آن کرده است. این ماده توسط سازمان غذا و داروی آمریکا یا FDA، از لحاظ استفاده در دارو، محصولات غذایی و آرایشی یکی از پر سابقه ترین مواد ایمن شناخته شده است.ژلاتین به تنهایی و یا به صورت ترکیب با دیگر پلیمرها، به عنوان حامل در رهایش کنترل شده دارو هایی نظیر داروهای ضد سرطان، واکسن¬ها و پروتئین ها ، ساخت هیدروژل ها و داربست های پر کاربرد در مهندسی بافت سیستم اسکلتی بدن به طور گسترده مورد استفاده قرار می گیرد.

 

شکل1. کاربرد ژلاتین و ساختار آن

پلی کاپرولاکتون

پلی کاپرولاکتون یا PCL، یکی از انواع پلیمر زیست تخریب پذیر و از انوع پلی استرهاست. از ویژگی های آن در دسترس بودن، قیمت نسبتا به صرفه، خاصیت پلاستیسته و راحتی مخلوط کردن با سایر پلیمرها است و به راحتی قابلیت اصلاح دارد. تخریب پلیمرها به وزن ملوکولی، شکل و مونومر باقی مانده بستگی دارد. پلیمر پلی کاپرولاکتون به طور معمول طی 2 تا 3 سال کاملا در محیط بدن تخریب می شود. این پلیمر قابلیت الکتروریسی دارد.
برخی از کاربردهای آن در حال حاضر دارای تاییدیه¬ غذا و دارو آمریکا برای استفاده در بدن انسان هستند. برخی از مثال های دارای مجوز FDA این پلیمر میتوان به حامل داروی کروی حاوی PCL به نام SynBiosys، نخ های جراحی تک رشته تجاری شده توسط Ethicon و رادهای پلی کاپرولاکتونی رهایش پروجستین به نام تجاری Capronor اشاره کرد. از سایر کاربردهای در حال توسعه این پلیمر و مخلوط یا کوپلیمر آن، داربست های مهندسی بافت استخوان و حامل های رهایش داروی بلند مدت است.

 

شکل2. کاربرد پلی کاپرولاکتون و ساختار آن

پلی اتیلن گلایکول

پلیمر پلی اتیلن گلایکول یا PEG، به دسته¬ای از پلیمرهای آبدوست متشکل از واحد مونومر اتیلن گلایکول گفته می شود. از ویژگی های این پلیمر سنتزی می توان به آبدوستی، خواص غیر آنتی ژنی، انحلال پذیری در آب، زیست سازگاری بالا، دفع آسان از طریق کلیه و خون سازگار بالا است. این پلیمر توسط سازمان غذا و داروی آمریکا نیز پذیرفته شده است.
از کاربردهای این پلیمر می توان به اصلاح سطح به عنوان پوشش آبدوستی روی نانوذرات، دارو رسانی و مهندسی بافت اشاره کرد. پوشش PEG برای رساندن پپتید، پروتئین یا الیگونوکلئوتیدها با هدف دارورسانی بهتر، استفاده می شود. از طرفی به عنوان اتصال دهنده یا لینکر برای بهبود دارورسانی نانوذرات با مکالنیسم آنتی بادی-دارو، این پلیمر به کار می رود. همچنین این پلیمر به صورت هیدروژل در مهندسی بافت بسیار رایج است و داربست های تخریب پذیر و قابل تزریق با خاصیت چسبیدن به پروتئین ها را تولید می کند. لذا این پلیمر در شمار پلیمرهای پر مصرف در حوزه ی مهندسی پزشکی به شمار می آید.

شکل3. ساختار و کاربرد پلی اتیلن گلایکول



دیدگاهتان را بنویسید